- Z daleka, bo z Krymu.
- A cóżeś waszmość tam robił? z wykupnem jeździłeś?
- Nie, mości pułkowniku; jeździłem do samego chana.
Abdank nastawił ciekawie ucha.
- Ano to, proszę, w piękną waść wszedłeś komitywę! I z czymże do chana jeździłeś?
- Z listem J. O. księcia Jeremiego.
- To waść posłował! O cóż jegomość książę do chana pisał?
Namiestnik popatrzył bystro na towarzysza.
- Mości pułkowniku - rzekł - zaglądałeś w oczy łotrzykom, którzy cię na arkan ujęli - to twoja sprawa; ale co książę do chana pisał, to ani twoja, ani moja, jeno ich obydwóch.
- Dziwiłem się przed chwilą - odparł chytrze Abdank - że jegomość książę tak młodego człowieka posłem sobie do chana obrał, ale po waścinej odpowiedzi już się nie dziwię, bo widzę, żeś młody laty, ale stary eksperiencją i rozumem.
Namiestnik połknął gładko pochlebne słówko, pokręcił tylko młodego wąsa i pytał:
- A powiedzże mi waszmość, co porabiasz nad Omelniczkiem i jakeś się tu wziął sam jeden?
- Nie jestem sam jeden, jenom ludzi zostawił po drodze, a jadę do Kudaku, do pana Grodzickiego, któren tam jest przełożonym nad prezydium i do którego jegomość hetman wielki wysłał mnie z listami.
- A czemu waść nie bajdakiem, wodą?
- Taki był ordynans, od którego odstąpić mi się nie godzi.