Chcąc zatem przedstawić istotę tego odkrycia w całej pełni, nauczyciel rozwija myśl w sposób następujący:

Po pierwsze: dla zbawienia duszy potrzebna jest prawdziwa wiara. Mówi Pismo Święte: "Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu" (Hbr 11,6). Kto wiary nie ma, będzie osądzony.

Z tegoż Pisma Świętego wynika, że człowiek sam w sobie nie może wzbudzić wiary nawet tak małej jak ziarnko gorczycy, bo wiara pochodzi nie od nas, lecz jest darem Boga; wynika też, że wiara jako dar duchowy dawana jest przez Ducha Świętego.

Cóż zatem czynić? Jak pogodzić potrzebę wiary u człowieka z niemożnością wzbudzenia jej w sobie? W Piśmie Świętym ukazany jest prowadzący do tego sposób i przykłady: "Proście, a będzie wam dane" (Mt 7,7). Apostołowie nie mogli sami wzbudzić w sobie wiary doskonałej, ale prosili Jezusa Chrystusa: "Przymnóż nam wiary!" (Łk 17,5). Oto przykład pozyskiwania wiary. Widać zeń, że wiarę pozyskuje się dzięki modlitwie.

Do zbawienia duszy, oprócz prawdziwej wiary, potrzebne są jeszcze dobre czyny - cnoty, ponieważ wiara bez uczynków jest martwa (Jk 2,17), bo dzięki uczynkom, a nie tylko samej wierze człowiek dostępuje usprawiedliwienia: chcesz mieć życie wieczne, zachowuj przykazania: "nie będziesz zabijał, nie będziesz cudzołożył, nie będziesz kradł, nie będziesz dawał fałszywego świadectwa, czcij ojca swego i matkę swoją, a bliźniego swego miłuj jak siebie samego" (Mt 19,18--19). Wszystkie te przykazania zachowuj łącznie: "Choćby ktoś przestrzegał całego Prawa, a przestąpiłby jedno tylko przykazanie, ponosi winę za wszystkie", uczy św. Apostoł Jakub (Jk 2,10).