siebie; czyny dopiero odsłaniają różnice.
WALERY
Skoro więc czyny jedynie dają poznać, czym w istocie jesteśmy, zaczekaj przynajmniej, aż
będziesz mogła wedle nich osądzić me serce, i nie obarczaj mnie zbrodniami czerpanymi w
przedwczesnych podejrzeniach. Nie rań mnie, błagam, tak dotkliwym ciosem i zostaw mi
czas, abym tysiącznymi dowodami mógł ci dowieść stałości mych płomieni.

ELIZA
Ach, jakże łatwo jest nas przekonać, gdy kogoś kochamy! Och tak, Walery! i ja mniemam,
że serce twoje niezdolne byłoby mnie zawieść. Wierzę, że kochasz prawdziwie i że mi będziesz
wierny; nie chcę wątpić o tym i drżę już jedynie przed potępieniem świata.
WALERY
Ale skąd tak czarne przypuszczenia?
ELIZA
Nie lękałabym się niczego, gdyby każdy patrzył na cię moimi oczyma: w osobie twej znajduję
dostateczne usprawiedliwienie wszystkiego, com uczyniła. Moje serce na swoją obronę
może się powołać na wszystkie twoje przymioty, poparte jeszcze długiem wdzięczności, który
niebo kazało mi względem ciebie zaciągnąć. Co chwila staje mi przed oczyma straszliwe niebezpieczeństwo,
które po raz pierwszy zbliżyło nas do siebie; szlachetna odwaga, z jaką nie
wahałeś się narażać życia, aby mnie wydrzeć wściekłości wzburzonych fal; pełna tkliwości