toć, wedle słów starożytnego filozofa, p o t o s i ę j e, a b y ż y ć, n i e z a ś p o t o s i ę
ż y j e, a b y j e ś ć.
HARPAGON
Ach, pięknie powiedziane! To najpiękniejsza sentencja, jaką słyszałem w życiu: P o t o s i
ę ż y j e, a b y jeść, a n i e p o t o j e, a b y ż y ć... Nie, nie, to nie to. Jak ty to powiedziałeś?
WALERY
P o t o s i ę je, a b y ż y ć, n i e z a ś p o t o s i ę ż y j e, a b y j e ś ć.
HARPAGON
do Jakuba
Aha. Słyszałeś?
do Walerego
Cóż to za wielki mędrzec powiedział?
WALERY
Nie przypominam sobie w tej chwili.
HARPAGON
Pamiętaj mi spisać te słowa: chcę je wyryć złotymi literami nad kominkiem.
WALERY
Nie omieszkam. Co się zaś tyczy wieczerzy, niech pan to mnie pozostawi; już ja wszystko
zarzÄ…dzÄ™ jak trzeba.
HARPAGON
Więc dobrze.

JAKUB
Tym lepiej! mniej będę miał kłopotu.
HARPAGON
do Walerego
Najlepiej dać coś takiego, czego nie można dużo jeść i co zaraz syci: ot, potrawkę baranią
dobrze tłustą; do tego ciasto nadziewane gęsto kasztanami. To zapycha.
WALERY
Niech się pan na mnie spuści.
HARPAGON
A teraz, Jakubie, trzeba wychędożyć karocę.
JAKUB
Niech pan czeka: to do stangreta.
wkłada płaszcz
Powiada pan...
HARPAGON
Że trzeba wychędożyć karocę i mieć konie w pogotowiu. Zawieziesz na jarmark...