ELIZA
Czyż jestem, bracie, tak ograniczoną?
KLEANT
Nie, siostro, ale ty nie kochasz; nie znasz słodkiej potęgi, z jaką tkliwe uczucie owłada sercem:
dlatego lękam się twego rozsądku.
ELIZA
Ach, bracie, nie mówmy o moim rozsądku: nie ma człowieka, którego by on nie zdradził
przynajmniej raz w życiu. Gdybym ci otworzyła serce, może okazałabym się w twoich oczach
jeszcze mniej rozsÄ…dna od ciebie.
KLEANT
Och, dałby Bóg, aby twoje serce, podobnie jak moje...
ELIZA
Omówmyż najpierw twoją sprawę: powiedz mi, kto jest ta, która pokochałeś?

KLEANT
Młoda osoba, która od niedawna mieszka w tej dzielnicy. Zda się, niebo samo stworzyło ją
po to, aby natchnęła miłością każdego, kto się do niej zbliży. Na świecie nie może istnieć nic
powabniejszego; wyznaję, iż straciłem zmysły od pierwszej chwili, kiedy ją ujrzałem. Nazywa
się Marianna; mieszka z poczciwą matką, która prawie ciągle jest chora i do której przywiązana
jest w sposób wprost niewiarygodny. Pielęgnuje ją, tuli i pociesza z czułością, która
by cię wzruszyła do głębi. Wszystko, co czyni, tchnie jakimś niewymownym wdziękiem; w
każdym postępku mieszczą się tysiące powabów, słodycz pełna uroku, pociągająca dobroć,
uczciwość bez zmazy... ach siostro, chciałbym, abyś ją mogła poznać.