I wytarzawszy się na perskich kobiercach zdobycznych, skoczył na koń i pojechał, i za nim poczłapali śród pomroki nocnej wierni mołojcy przeprowadzani okrzykiem:
- Na sławu! na szczastie!
Tymczasem pan Skrzetuski dotarł już do Jarmoliniec; tam trafiwszy na opór, sprawił krwawy chrzest mieszczanom i zapowiedziawszy, że nazajutrz kniaź Jarema nadejdzie, dał odpoczynek strudzonym koniom i żołnierzom.
Po czym zebrawszy na naradę towarzyszów rzekł im:
- Dotąd Bóg nam szczęści. Miarkuję też po terrorze, jaki chłopstwo ogarnia, iż zgoła mają nas za przednią straż książęcą i wierzą, że cała potęga idzie za nami. Ale musimy pomyśleć, aby się zaś nie obaczyli widząc, iż jedna kupa wszędzie chodzi.
- A długoż my tak będziem chodzić? - spytał pan Zagłoba.
- Póki o Krzywonosie nie będziem wiedzieć, co postanowił.
- Ba, to i na bitwę może do obozu nie zdążymy.
- Być to może... - odrzekł pan Skrzetuski.
- Mości panie, wielcem z tego nierad - rzekł szlachcic. - Zaprawiło się trocha ręce na hultajstwie pod Konstantynowem, zdobyło się tam coś na nich. Ale to psu mucha!... palce świerzbią...
- Może tu waszeć więcej bitew zażyjesz, niż sam myślisz - odparł poważnie pan Skrzetuski.
- O! a to quo modo? - pytał dość niespokojnie Zagłoba.
- Bo lada dzień możem się natknąć na nieprzyjaciela, a choć nie po to tu jesteśmy, by mu orężem drogę zagradzać, przecie wypadnie się bronić. Ale wracam do materii: trzeba nam więcej kraju zająć, aby w kilku miejscach na raz o nas wiedziano, tu i owdzie opornych wyciąć, by się groza rozniosła, a wszędy wieści puszczać; dlatego mniemam, iż wypadnie nam się rozdzielić.
- Tak i ja mniemam - rzecze Wołodyjowski - będziem im się w oczach mnożyć, i ci, co uciekną do Krzywonosa, o krociach będą gadali.
- Mości poruczniku, waszmość tu wodzem, tedy rozporządź - rzekł Podbipięta.