- Pozwólże waść skończyć. Tak tedy nie ma jej u Krzywonosa ni w Kijowie, więc gdzie jest?
- W tym sęk!
- Jeśli waść się domyślasz, to powiedz prędzej, bo mnie ogień pali! - krzyknął Skrzetuski.
- Za Jampolem! - rzekł Zagłoba i potoczył tryumfalnie swoim zdrowym okiem.
- Skąd waść wiesz? - pytał Wołodyjowski.
- Skąd wiem? Ot skąd: siedziałem w chlewie, bo mnie w chlewie ów zbój kazał zamknąć - żeby go wieprze za to zećpały! - a naokoło gadali ze sobą Kozacy. Przykładam tedy ucho do ściany i co słyszę?... Jeden mówi: "Teraz chyba za Jampol ataman pojedzie" - a drugi na to: "Milcz, jeśli ci młoda głowa miła..." Szyję daję, że ona jest za Jampolem.
- O! jako Bóg na niebie! - zakrzyknął Wołodyjowski.
- Na Dzikie Pola przecie jej nie zaprowadził, więc wedle mojej głowy, musiał ją ukryć gdzieś między Jampolem a Jahorlikiem. Byłem też raz w tamtych stronach, gdy się królewscy i chanowi sędzie zjeżdżali, bo w Jahorliku, jak waćpaństwu wiadomo, pograniczne sprawy się sądzą o zabrane stada, których spraw nigdy nie brak. Pełno tam jest nad całym Dniestrem jarów i zakrytych miejsc, i różnych komyszy, w których żyją w chutorach ludzie, co żadnej zwierzchności nie znają mieszkając w pustyni i bliźnich nie widując. U takich to dzikich pustelników on pewnie ją ukrył, bo mu tam było i najbezpieczniej.
- Ba! ale jak się tam dostać teraz, gdyż drogę Krzywonos zagradza - rzecze pan Longinus. - Jampol to też, jak słyszałem, gniazdo rozbójnicze.
Na to Skrzetuski:
- Choćbym i dziesięć razy gardło miał stracić, będę ją ratował. Pójdę przebrany i będę szukał - Bóg mnie pomoże - znajdę.
- Ja z tobą, Janie! - rzecze pan Wołodyjowski.
- I ja po dziadowsku z teorbanem. Wierzajcie mi waszmościowie, że najwięcej mam między wami eksperiencji, a że mnie teorban z ostatkiem obrzydł, więc wezmę dudy.
- Toż i ja się na coś przydam, braciaszki? - rzekł pan Longinus.
- I pewnie - odpowiedział pan Zagłoba. - Jak będzie nam trzeba przez Dniestr się przebrać, to waćpan będziesz nas przenosił, jako święty Krzysztof.