Zagłoba patrzył nań i nie mówił nic - ataman również stał milczący; w izbie słyszałbyś przelatującą muchę i ci dwaj ludzie, których losy plątały się w tak dziwny sposób, udawali w tej chwili, że się nie znają.
Trwało to dość długo. Panu Michałowi wydało się, że upływają wieki całe.
- Żydzie - rzekł nagle Bohun - daleko stąd do Zaborowa?
- Niedaleko - odparł Żyd. - Wasza mość zaraz jedzie?
- Tak jest - rzekł Bohun i skierował się ku drzwiom izby wiodącym do sieni.
- Za pozwoleniem! - zabrzmiał głos Zagłoby.
Watażka zatrzymał się od razu, jakby w ziemię wrósł, i zwróciwszy się ku Zagłobie, wpił w niego swe czarne, straszne źrenice.
- Czego waść życzysz? - spytał krótko.
- Ej, bo mnie się zdaje, że my się skądciś znamy. A czy my się to nie na weselu w chutorze na Rusi widzieli?
- A tak jest! - rzekł hardo watażka kładąc znowu rękę na głowni.
- Jak zdrowie służy? - pytał Zagłoba. - Bo waćpan tak jakoś nagle wtedy z chutoru wyjechał, że i pożegnać się nie miałem czasu.
- A waszmość tego żałował?
- Pewnie, że żałowałem, bylibyśmy potańcowali: kompania się zwiększyła. (Tu pan Zagłoba wskazał na Wołodyjowskiego.) Właśnie ten oto kawaler nadjechał, który rad by się był z waścią bliżej poznać.
- Dość tego! - krzyknął pan Michał wstając nagle - zdrajco, aresztuję cię!
- A to jakim prawem? - spytał ataman, podnosząc dumnie głowę.