- Aj... - syknął Tutmozis. - To jedno było niepotrzebne...
- Mniejsza o to - mówił Ramzes. - Wyślij natychmiast szybkobiegaczy do pułków, ażeby jutro z rana dowódcy zjechali się na radę wojenną. Każ zapalić sygnały alarmowe, ażeby wszystkie wojska Dolnego Egiptu od jutra maszerowały ku zachodniej granicy. Pójdź do nomarchy i zapowiedz mu, aby uwiadomił innych nomarchów o potrzebie gromadzenia żywności, odzieży i broni.
- Będziemy mieli kłopot z Nilem - wtrącił Tutmozis.
- Toteż niech wszystkie czółna i statki zatrzymają na odnogach Nilowych dla przewozu wojsk. Trzeba też wezwać nomarchów, ażeby zajęli się przygotowaniem pułków rezerwowych...
Tymczasem Mefres i Mentezufis wracali do swych mieszkań przy świątyni Ptah. Gdy znaleźli się sami w celi, arcykapłan podniósł ręce do góry i zawołał:
- Trójco nieśmiertelnych bogów: Ozirisie, Izydo i Horusie - ratujcie Egipt od zagłady!... Jak świat światem, żaden faraon nie wypowiedział tylu bluźnierstw, ile dziś usłyszeliśmy od tego dzieciaka... Co mówię - faraon?... Żaden wróg Egiptu, żaden Cheta, Fenicjanin, Libijczyk nie ośmieliłby się tak znieważać kapłańskiej nietykalności...
- Wino robi człowieka przezroczystym - odparł Mentezufis.
- Ależ w tym młodym sercu kłębi się gniazdo żmij... Poniewiera stan kapłański, szydzi z cudów, nie wierzy w bogów...
- Najwięcej jednak zastanawia mnie to - rzekł zamyślony Mentezufis... skąd on wie o waszych układach z Beroesem? Bo, że wie, na to przysięgnę.
- Dokonano okropnej zdrady - odparł Mefres chwytając się za głowę.
- Rzecz bardzo dziwna! Było was czterech...
- Wcale nie czterech. Boć o Beroesie wiedziała starsza kapłanka Izydy, dwaj kapłani, którzy nam wskazali drogę do świątyni Seta, i kapłan, który go przyjął u wrót... Czekaj no!... - mówił Mefres. - Ten kapłan wciąż siedział w podziemiach... A jeżeli podsłuchiwał?...
- W każdym razie nie sprzedał tajemnicy dzieciakowi, ale komuś poważniejszemu. A to jest niebezpieczne!...
Do celi zapukał arcykapłan świątyni Ptah, święty Sem.
- Pokój wam - rzekł wchodząc.