- Zdaje się, że zrobił to z głodu.
Faraon się zamyślił.
- Dziwny wypadek - rzekł - ale ja chciałbym usłyszeć co innego. Jakie występki zdarzają się najpospoliciej w tych czasach?
Najwyższy sędzia wahał się.
- Mów śmiało - rzekł pan, już zniecierpliwiony - i niczego nie ukrywaj przede mną. Wiem, że Egipt zapadł w bagnisko, chcę go wydobyć, a więc muszę znać wszystko złe...
- Najczęstszymi... najzwyklejszymi występkami są bunty... Ale tylko pospólstwo buntuje się... - pośpieszył dodać sędzia.
- Słucham - wtrącił pan.
- W Kosen - mówił sędzia - zbuntował się pułk mularzy i kamieniarzy, którym na czas nie dano rzeczy potrzebnych. W Sochem chłopstwo zabiło pisarza zbierającego podatki... W Melcatis i Pi-Hebit także chłopi zburzyli domy fenickich dzierżawców... Pod Kasa nie chcieli poprawiać kanału twierdząc, że za tą robotę należy im się płaca od skarbu... Wreszcie w kopalniach porfiru skazańcy pobili dozorców i chcieli gromadą uciekać w stronę morza...
- Wcale nie zaskoczyły mnie wiadomości odparł faraon. - Ale co ty myślisz o nich?
- Przede wszystkim trzeba ukarać winnych...
- A ja myślę, że przede wszystkim trzeba dawać pracującym to, co im się należy - rzekł pan. - Głodny wół kładzie się na ziemi, głodny koń chwieje się na swych nogach i wzdycha... Możnaż więc żądać, aby głodny człowiek pracował i nie objawiał, że mu jest źle?...
Zatem wasza świątobliwość...
Pentuer utworzy radę do zbadania tych rzeczy - przerwał faraon. - Tymczasem nie chcę, aby karano...
- Ależ w takim razie wybuchnie bunt ogólny!... - zawołał przerażony sędzia.
Faraon oparł brodę na rękach i rozważał.