- Nie ma czarów, których by nie rozproszył topór!... - zawołał śmiejąc się Ramzes.
Tutmozis chciał w tej chwili opowiedzieć faraonowi o praktykach arcykapłanów z Lykonem. Ale i tym razem powstrzymała go uwaga, że gdy pan bardzo rozgniewa się, utraci spokój, który dziś robi go potężnym.
Wódz przed bitwą nie może myśleć o niczym, tylko o bitwie. A na sprawę Lykona będzie czas, gdy kapłani znajdą się w więzieniu.
Na znak jego świątobliwości Tutmozis został w komnacie, trzej zaś inni dygnitarze złożywszy panu niskie ukłony wyszli.
- Nareszcie - westchnął wielki pisarz, gdy ze skarbnikiem znaleźli się w przedsionku - nareszcie skończy się władza ogolonych łbów...
- Zaprawdę jest czas - dodał skarbnik. - Przez dziesięć lat ostatnich lada prorok więcej znaczył aniżeli nomarcha Tebów albo Memfisu.
- Ja myślę, że Herhor po cichu gotuje sobie czółenko, ażeby uciec przed dwudziestym trzecim Paofi - wtrącił Kalipos.
- Co mu będzie! - rzekł pisarz. - Jego świątobliwość, dziś groźny, przebaczy im, gdy się upokorzą...
- A nawet za wstawieniem się królowej Nikotris zostawi im majątki - dopełnił skarbnik. - W każdym razie nastanie w państwie jakiś ład, którego już zaczynało braknąć.
- Zdaje mi się tylko, że jego świątobliwość zbyt wielkie robi przygotowania - mówił pisarz. - Ja bym wszystko zakończył greckimi pułkami, nie tykając pospólstwa...
- Młody... lubi ruch, hałas... - dorzucił skarbnik.
- Jak to widać, że nie jesteście żołnierzami! - odezwał się Kalipos. - Kiedy chodzi o walkę, trzeba zgromadzić wszystkie siły, bo zawsze znajdą się niespodzianki.
- Zapewne, gdybyśmy nie mieli za sobą pospólstwa - odparł pisarz. - A tak, co może zdarzyć się nieoczekiwanego?... Bogowie nie zejdą bronić Labiryntu.
- Tak mówisz, wasza dostojność, bo jesteś spokojny - rzekł Kalipos - bo wiesz, że naczelny wódz czuwa i wszystko stara się przewidzieć. Inaczej może cierpłaby ci skóra.
- Nie widzę niespodzianek - upierał się pisarz. - Chyba arcykapłani znowu rozpuszczą wieść, że faraon oszalał.