- Od obietnic i podarunków mocniejszą jest trwoga - odparł Herhor.
- Czego oni mają się bać?... Tych trzystu żołnierzy, jakich mamy?
- Ulękną się Ozirisa.
- Ale gdzież on jest?... - pytał wzburzony nomarcha Aa.
- Zobaczycie go wszyscy. A szczęśliwy byłby ten, kto by na ów dzień oślepnął.
Słowa te wypowiedział Herhor z takim niezachwianym spokojem, że w zgromadzeniu zaległa cisza.
- Ostatecznie cóż jednak robimy?... - zapytał po chwili najwyższy sędzia.
- Faraon - mówił Herhor - chce, ażeby lud napadł na świątynie dwudziestego trzeciego. My zaś musimy sprawić, aby napadnięto nas dwudziestego Paofi.
- Wiecznie żywi bogowie! - znowu zawołał nomarcha Aa wznosząc ręce. - A my po co mamy ściągać nieszczęście na nasze głowy, w dodatku o dwa dni wcześniej?...
- Słuchajcie Herhora - odezwał się stanowczym głosem Mefres - i na wszelki sposób starajcie się, ażeby napad miał miejsce dwudziestego Paofi od rana.
- A jak nas naprawdę rozbiją?... - spytał zmięszany sędzia.
- Jeżeli nie poskutkują zaklęcia Herhora, wówczas ja wezwę bogów na pomoc - odparł Mefres, a w oczach błysnął mu złowrogi ogień.
- Ha! wy arcykapłani macie swoje tajemnice, których nam odsłaniać nie wolno - rzekł wielki sędzia. - Zrobimy więc, co każecie, wywołamy napad dwudziestego... Ale pamiętajcie, że nasza i dzieci naszych krew spadnie na wasze głowy...
- Niech spadnie!...
- Niech się tak stanie!... - zawołali jednocześnie obaj arcykapłani. Po czym dodał Herhor: