Wystarczył mały czerwony budynek z cegły obok Instytutu Anatomicznego

we Wrzeszczu pod Gdańskiem, by z ludzi zamordowanych wytapiać tłuszcz na

mydło, a skórę ich garbować na pergamin.

Żydom aresztowanym we Włoszech, w Holandii, w Norwegii i w Czechosłowacji

Niemcy obiecywali doskonałe warunki pracy w obozach Polski, uczonym zapewniano

stanowiska w instytutach badań naukowych. Pewnej grupie Żydów darowano na

własność bogate polskie miasto przemysłowe Łódź. Przy tym zalecano im, by

zabierali ze sobą tylko rzeczy najcenniejsze.

Gdy transport więźniów przybywał na miejsce przeznaczenia, ludzie wysiadali

z wagonów na jedną stronę toru, walizki zaś zrzucano w wielkie stosy po

stronie przeciwnej.

Ponadto w blokach mieszkalnych kazano im się wszystkim rozbierać przed

wejściem do łazienki i ubrania starannie złożyć. Gdy stamtąd wyszli, nikt

z nich ubrania swego nie odnalazł. Jednych wpędzono prawie nagich do komory

gazowej lub do hermetycznych samochodów, w których podczas jazdy do

krematorium dusili się gazem spalinowym. Inni otrzymywali w zamian łachmany

w których prowadzeni byli do pracy.

Jak w innych obozach, i w Oświęcimiu gromadziły się całe składy ubrań

wełnianych, obuwia, kosztowności, przedmiotów osobistego użytku. Naładowane