Wieczorem tego dnia Augustynowicz spotkał Wasilkiewicza.
-Wiesz, że Szwarc bywa u Potkańskiej?
-Cóż tedy?
-Kobieta rozkochana w nim szalenie. Domyśl się, co z tego wyniknie, osądź, co Szwarc powinien zrobić?
Wasilkiewicz odparł ze zwykłą rezolutnością:
-Kochać ją także.
-Tak, a dalej?
-Dalej niech sobie sami radzą.
Augustynowicz machnął ręką niecierpliwie.
-Jeszcze jedno pytanie: jak byś ty skończył z Potkańską?
-Gdybym ją kochał?
-Tak.
-Ożeniłbym się bez namysłu.
Augustynowicz zatrzymał go i z ręką na sercu począł mówić tonem głębokiego przekonania:
-Widzisz, ja Szwarcowi wiele jestem winien, a zresztą sam to wiesz najlepiej, chciałbym tedy szczerze odpłacić mu się - tak, odpłacić radą. On jest w dziwacznym położeniu... a jednak, rozumiesz, są pewne prawa uczciwości, których nie można łamać. Nie chciałbym, aby ktoś kiedyś Szwarcowi mógł powiedzieć: "Postąpiłeś nieuczciwie." Mówię otwarcie: nie chciałbym, a ty możesz tu dużo zrobić, ty masz wpływ na niego.
Lecz Wasilkiewicz, zamiast dać się przekonać, rozgniewał się.
-A ty co się w nie swoje rzeczy wtrącasz? Zostawić mu wolę, toż niedawno, jak u niej bywa. Ej, Augustynowicz, albo ty to z serca robisz? Jeśli ciebie Helena co obchodzi, to niech mnie... albo to twoje wścibstwo, ty lubisz pozować i prawić piękne słówka. Nie graj komedii! Poświęcasz się niby, tracąc mieszkanie przez ożenienie Szwarca, ale to tylko lekkomyślność. Ty sam już nie wiesz, kiedy się oszukujesz! O Szwarca się nie bój, żebyś ty był taki, nie trzeba by więcej. Co tobie do tego! Ty za grosz nie masz taktu.
-Schowaj te nauki dla siebie. Więc nie wdajesz się między nich?
-Gdyby ten nieokreślony stosunek trwać miał długo, ja pierwszy się będę starał namówić, a nareszcie zmusić Szwarca do ożenienia się z nią; ale dziś wtrącać się między nich - to głupstwo.
Augustynowicz wrócił wielce skonfundowany; poczucie prawdy jednak powiedziało mu, że Litwin ma rację i że z jego strony było to istotnie wścibstwo i chęć pozowania, nic więcej.